Tarnawa Górna

Jest ona położona na pograniczu Beskidu Małego i Makowskiego, wzdłuż lewego dopływu Skawy – Tarnawki. Tarnawa Górna została założona na początku XVII w.  w ramach akcji osiedleńczej, prowadzonej pod Leskowcem przez Komorowskich z Suchej, jako typowy zarębek wołoski. W dokumentach osada ta występowała pod nazwą Redz lub Rec, nazwę Tarnawa Górna wprowadzono dopiero pod k. XVIII w. Wieś powstała w 2. poł. XVI w.na terenie ówczesnego księstwa oświęcimskiego, zakupionego w w. roku 1457 przez króla Kazimierza Jagiellończyka, w 1564 roku inkorporowanego do Królestwa Polskiego. Założona została w ramach akcji osadniczej prowadzonych przez Komorowskich, jako niewielki zarębek wołowski. Rozrosła się nieco na początku XVII w, kiedy Piotr Komorowski wydzielił w swoim latyfundium tzw. państwo suskie. W ramach tego państwa Rec należał do dóbr krzeszowskich. Po Komorowskich właścicielami Reca, a później Tarnawy Górnej, byli kolejni posiadacze państwa suskiego tj. Wielkopolscy (od 1665 r.), Braniccy (od 1843 r.) i Tarnowscy (od 1922 r.). Ci ostatni utrzymali swoje dobra do 1945 r.

Przynależność parafialna wsi do 1848 jest niejasna, ponieważ toczył się o nią długotrwały spór pomiędzy plebanem Mucharza a plebanem z Krzeszowa. W 1848 roku została włączona do nowo powstałej parafii w Tarnawie Dolnej. W dniu dzisiejszym mieszkańcy przynależą po połowie do parafii w Krzeszowie oraz parafii w Śleszowicach.